رفتارهای پرخاشگرانه در کودکانپرخاشگری در کودکان معمولا یکی از نتایج ثانویه تربیت بد والدین، عوامل بیولوژیکی یا فقدان مهارت های ارتباطی است. در بسیاری از موارد کودک در معرض خشونت و رفتارهای پرخاشگرانه قرار می گیرد و همان رفتار را تکرار می کند.همین تقلید از رفتار ممکن است توجه والدین، معلمان یا همسالان کودک را به خود جلب کند. بزرگترها باید مراقب باشند که با عدم توجه به چنین رفتاری ممکن است کودک را به تکرار دوباره آن تشویق کنند. علاوه بر این، مواظب باشید که ناخواسته چنین رفتاری را تشویق نکنید.در برخی از کودکان، رفتار پرخاشگرانه یکی از علت های جنون در اختلال دو قطبی است. علاوه بر این، افسردگی هم می تواند موجب تحریک پذیری کودک شود.گاهی اوقات به دلیل ترس یا سوءظن، کودک چنین رفتارهایی را از خود بروز می دهد. این موارد به خصوص در بیماری های روانی چون اسکیزوفرنی و پارانویا دیده می شود.یکی از علت های دیگر پرخاشگری را می توان به ناتوانی در مقابله با احساساتی چون سرخوردگی نسبت داد. این ویژگی معمولا در کودکانی مشاهده می شود که اوتیسم دارند یا از نوعی اختلال عقب ماندگی ذهنی رنج می برند. اگر چنین کودکانی سرخورده شوند، ممکن است نتوانند شرایط را تشخیص داده و به خوبی کنترل کنند.کودکانی که از اختلال بیش فعالی یا سایر اختلال های مخرب و آزار دهنده رنج می برند، ممکن است توجه ضعیف، درک پایین و تکانشگری بالا داشته باشند. چنین رفتارهایی اگر جامعه را به هم بریزد و آشفتگی ایجاد کند، در زمره رفتارهای پرخاشگرانه قرار می گیرد.رفتارهای پرخاشگرانه در بزرگسالانرفتارهای پرخاشگرانه در بزرگسالان معمولا از تجربه های بد زندگی در گذشته یا بیماری های روانی نشأت می گیرد. در برخی از موارد افرادی که از افسردگی، اضطراب

مسلما هر کسی برای رسیدن به اهداف خودش و رسیدن به خوشبختی برنامه ریزی های متعددی انجام می دهد. هر شخص اهداف خود را برای رسیدن به آرامشی واقعی و زندگی زیبا مشخص می کند. اما حقیقت امر حاکی از آن است که خوشبختی  واقعی در احساس آرامش در لحظه حال است. من هر روز این جمله را با خودم تکرار می کنم :من همین الان خوشحالم، فردا دست خداست. تحقیقات نشان داده است که با مشخص کردن هدف و تلاش برای رسیدن به آن علاوه بر سلب آرامش مانع تحقق آن خواهیم شد. در خصوص مطالعات انجام شده توسط دنیل گیلبرت استاد روانشناسی دانشگاه هاروارد می توان اینگونه برداشت کرد که تفکر (زمانی خوشبخت می شویم که...) کاملا بیهوده و اشتباه است زیرا زندگی آرام در لحظه حال را از بین می برد و در عین حال خوشبختی را منوط به شرطی می کند که اصلا مشخص نیست تحقق یابد و یا اگر هم تحقق یابد چقدر به انسان کمک می کند. در لحظه زندگی کردن  برای احساس خوشبختی بسیار بهتر است تا اینکه بخواهیم از همین الان به آینده فکر کنیم و عذابی را دچار احوال خودمان بنیم که اصلا مشخص نیست قرار است چه اتفاقی بیافتد. اشتباه نکنید، آینده نگری کار عاقلانه ای است اما به شرطی که زندگی ما را تحت و شعاع خود قرار ندهد که آرامشمان سلب شود. برخی بر این باورند که با پول زندگی زیبایی دارند و پول با خود آرامش و خوشبختی می آورد. لازم به ذکر است که بررسی ها نشان می دهد که افزایش درآمد موجب خوشبختی نمی شود زیرا بخش کوچکی از خوشبختی ثروت، سطح اجتماعی و ... است.  بخش کوچکی از خوشبختی ثروت، سطح اجتماعی و ... است تحقیقات نشان می دهد که افزایش درآمد پس مدت نه چندان طولانی دیگر برای انسان فرقی با قبل نمی کند. بخش عمده ای از عوامل تایین کننده خوشبختی عادت های فر